“Rugpijn”

Aan mijn bureau gezeten hoor ik de beidde kinderen van mij een spel spelen. Druk in de weer als dat ze zijn merken ze ook niet dat ik mijn oren te luisteren heb gelegen.  Ze zijn druk in de weer met van alles en nog wat.

Op een zeker moment hoor ik dat ze zeggen: “Laten wij eens doktertje gaan spelen”.

Er flitst nu een gedachte door mijn hoofd. Op die leeftijd speelde ik ook doktertje. En toen gingen er sommige meisjes vrijwillig uit de kleren. Want dat hoorde nu eenmaal zo, toch. Ik ben benieuwd wat hier gaat gebeuren. En weldra bleek dat ze een goede opvoeding hadden genoten.

Of was dit alleen maar binnenshuis?         Wie zal het zeggen?

Een van de kinderen gaat namelijk operatie materiaal bij elkaar zoeken. De knul wordt de dokter en dochter lief een pittige, maar vooral mooie, operatie zustertje. Wie of wat zou het slachtoffer mogen zijn? Ik toch zeker niet hé? . Ik doe dus even heel druk maar mijn oren zijn gespitst. Al snel is er besloten dat onze bank de operatie tafel zal gaan worden. Kan het slachtoffer lekker zacht liggen. Dan deed het allemaal minder zeer. Ze zijn nogal wat van plan. Even later komt dochter lief met een grote beer de kamer in. Aha dat wordt het slachtoffer. Waarom kijkt ze mij dan zo vreemd aan?

Ik wil er niet over nadenken. En al spoedig ligt de beer op de ‘operatietafel’.

De ‘Dokter’ neemt het woord: “Zuster deze man is binnen gekomen met veel te veel pijn in zijn rug”. (Een klein beetje pijn mag wel, denk ik.)

“Maar ook zijn schouders en zijn kont  doen zeer” Nadat hij dit heeft gezegd verdwijnt hij naar de badkamer. Hij heeft zijn handen gewassen.  En met die gewassen handen keert hij een oude prullenbak onderste boven. Deze prullenbak is jaren geleden omgedoopt tot lego bak.

Nu komen er oude zandfiguurtjes te voorschijn ook rollen er enkele knikkers over de grond. Hij zoekt naar touwtjes en wasknijpers ook vindt hij een metalen kleding hanger, je weet wel dun ijzerdraad, alles wordt bij de operatie tafel neergelegd. De ‘zuster zegt dat de gewonde man op zijn buik moet liggen’ en voegt de daad bij het woord. Ik krijg kippenvel want als je ziet hoe de ‘patiënt’ wordt omgekeerd denk je echt ‘als je geen pijn had in je rug  dan had je het nu zeker’ Maar ach het is maar een spulgoed beest. Ik spreek mijzelf nu wat moed in.

“U moet natuurlijk wel stil blijven liggen hoor, want anders moeten wij u vast binden” De operatie zuster vindt het, geloof ik, jammer dat de patiënt stil blijft liggen. Graag had ze hem stevig vast gebonden.

De ‘Dokter’ neemt het over. “Zo dan gaan wij u nu met de spuit in coma brengen”   He coma?

Ja hij zei dit echt.  Slip van de tong. Hij haalt uit de rommelbak een stokje. Ooit hadden wij hier mikado mee gespeeld.  En inderdaad hij maakt een beweging alsof hij volleerd arts is geweest. Het ‘operatie’ zustertje knijpt en schud de ‘patiënt’  deze geeft geen krimp. “Dan nu de rug open maken” roept de arts in spee.  Hij pakt een zaag welke ooit in een figuurzaag doosje had gezeten en begint er op los te zagen.

Zie ik het goed hij zaagt werkelijk in de beer. Ik besluit niets te zeggen. Later hoor ik wel waarom dit nodig was. Tussen haakjes het was niet nodig om het te vragen het antwoord wisten wij al want als Juriaan iets in zijn handen krijgt ging het stuk wat het ook mocht wezen. Dit is niet lelijk bedoeld het was gewoon zo.

Er zit nu een zaag snee in de ‘patiënt’ van 6 cm. Hij haalt er wat stro uit en zegt: “Zo zuster de operatie is klaar jij gaat hem nu dicht naaien” De operatie zuster komt even later met daadwerkelijk een naald en garen aan lopen. En ik moet toegeven dicht heeft ze de rug gekregen. De doktor bepaalde nu dat de ‘patiënt’ weer wakker was.

“Nu gaan we kijken of u nog pijn in uw rug hebt” zegt hij. Tegelijkertijd pakt hij weer het stokje en geeft de ‘patiënt’ en knal op de rug. Ik voelde deze klap zelfs.

“Ziet u nu wel alles is over”     “Zuster de volgende ‘patiënt’” Roept hij.

Tamara komt naar mij toe. “Papa jij had toch een tijd geleden last van jouw blindedarm mogen wij die operen?”  Ze kijkt me aan met die prachtige maar ook hypnoseerende ogen. Het spookt door mijn hoofd ik had genoeg gezien van hun behandelingen. Kon echter ook niet liegen tegen haar. “Schatje ik ben al geopereerd aan de blindedarm hij is er al uit gehaald door de doktor.”  Ze kijkt me aan staat even na te denken. Loopt naar Juriaan toe en zegt: “De volgende ‘patiënt’  is al geopereerd,  en is een bange poeperd”   Ik duik als een gek op mijn werk want ze mogen niet zien dat ik kramp heb van het lachen.