Noordwijkerhout

Na een dag gewerkt te hebben, en thuis te zijn gekomen, voel ik me opgelaten. Opgelaten omdat ik de gehele dag op en neer ben gelopen zonder mij er eigenlijk bewust van te zijn geweest  wat er om mij heen gebeurde. En dat is niet zo verwonderlijk daar dit met mijn werk te maken heeft. En dat vereist mijn aandacht meer dan dat ik zou kunnen geven aan de omgeving. Daarbij komt dat ik die omgeving elk moment van de dag kan zien. Ik hoef daar dan alleen mijn ogen maar voor dicht te doen en aan een trein te denken.

Daarom voel ik me opgelaten er is meer dan spoorwegen op deze aarde. Ik besluit om eens naar het park te gaan zo dicht bij mijn huis dat ik eerlijk kan zeggen er te weinig kom. Toch als ik besluit te gaan denk ik het niet te moeten gaan doen.  

En op de een of andere manier is dit park, nu, niet genoeg voor mij.

Er is toch niemand thuis dus ik kleed mij om doe mijn racebroekje aan die met een zeem in het kruis. Pak de fiets die bij zo’n broekje hoort en weg ben ik. Leiden uit en richting Noordwijkerhout. Er is een prettig windje ook al is het tegenwind.

De kou is op het ogenblik te dragen. De temperatuur is net boven het vries punt. Koud ja dat klopt maar doordat ik flink op de pedalen trap  voel ik het niet. Vingers topjes zijn wat koud. Zonder veel op details in te gaan ik ben echt wel goed ingepakt met speciale voorzieningen,  ik ben niet gek.

Na een tijd op de fiets gezeten te hebben, en me al een stuk beter te voelen, zie ik de bossen. Dit was mijn doel. En al snel heb ik de plek gevonden waar ik mijn fiets veilig weg kan zetten.  In mijn rugzak die ik mee had genomen zitten een jas en andere schoenen. Schoenen omwisselen jas aan gedaan rugzak op de rug en klaar om even lekker te gaan wandelen.

Het is een prachtig duin gebied met een brede strook bomen. Misschien is het woord bos niet eerlijk maar we spreken van bos is zo ingeburgerd dit begrip. Een pad ligt door deze hele strook heen in de lengte richting aan gelegd. Dus als je alleen maar bomen wil zien kan dat ook. Nou, nou alleen bomen? Je kan ook dwars doorsteken e op wandelpaden komen die door dit prachtig duin gebied heen gaan. En natuurlijk ook naar zee kan wandelen dus eigenlijk veel keuzes die ter plekke gemaakt kunnen worden. En zo niet dan geniet je van alle mogelijkheden.

Ik loop even mee met de strook en al snel lijkt het alsof mijn oren verder open gaan staan. Met mijn neus reuk ik weer meer geuren.  Mijn ogen focussen weer op details die ik graag wil zien. Daarom zie ik een gat in de grond vlak naast een boom. Ja er zijn zoveel gaten in een bos naast bomen. Konijnen en eekhoorns die graag graven. Maar een eekhoorn zien graven is een ander verhaal. En dat zie ik nu. Kleine stukjes grond komen omhoog en vallen op een klein hoopje vlak naast dit gat nou ja gat, gaatje eigenlijk. Toch is het diep want ik zie de staart niet van deze eekhoorn. Hoe ik dat weet? Dit beest is niet alleen. Vreemd eigenlijk dat dit gebeurt want eigenlijk is het behoorlijk koud. Ik besluit een stukje door te lopen en eens te kijken wat er gebeurt.

Ja daar komt een prachtige dikke staart omhoog de kleur zou ik inschatten op eikenrood. Prachtig. Het beestje hupt met zijn staartje hupt zelf ook heen en weer. Heeft dikke wangen. Het gaat staan op de achterpootjes.

En of het met de weersomstandigheden te maken heeft weet ik niet maar dat beestje is absoluut niet schuw. Eigenlijk brutaal zou ik zeggen. Je kan zien dat de wangen vol zitten en toch gaat het naar een ouder stel toe dat een eindje verder op zit. Ja natuurlijk ik zie het, stukjes brood , die deze mensen gooien lokt hem. Dan vraag ik mijzelf af waar zal hij die stukjes brood nu laten? Ha ha ha ha ha ook in de wangen! En weg is het beest. Al die tijd was dat andere eekhoorntje op afstand gebleven nu schiet het naar de oude luitjes toe. Springt op de bank pakt het boterham zakje en schiet er mee weg. In dat zakje zat echt nog een hele boterham. Hahahahahahahahaha  het gezicht van het oude dametje zal ik mijn leven niet vergeten. Dat broodje was niet om te strooien het was haar lunch. Toch is ze niet boos eerder erg verbaast.

De man naast haar zit te glimlachen om zoveel ondeugd. Ze kijken om zich heen kijkend of er meer zijn die in deze ervaring kunnen delen. Als ze mij zien gaan ze breed glimlachen iets wat ik terug doe. Ja ik heb het gezien! We delen een ervaring ook al zijn we vreemd van elkaar. Fijn eigenlijk want normaal loop je langs elkaar heen en dan gebeurt er iets en dan gaan  mensen contact zoeken om een bepaalde ervaring te delen. Ik ben weer aan het filosoferen geloof ik. Ik ga een stuk doorlopen ik wil nog even naar het water kijken. Toch ben ik al wandelend diversen details tegen gekomen. En ik zie verschillende struiken die nu kaal zijn en toch niet lelijk. Sommige takken steken trots omhoog. Gek he dat ik dit nu denk?

Er ligt vuil achter gelaten door de mensen. Tja wat moet je anders doen met een leeg blikje? Of een leeg plastic zakje? Meerdere vuilnisbakken zijn hier neer gezet. En ook al waren deze er niet je hebt het vol mee genomen dan kan je deze zaken toch ook leeg weer mee terug nemen? Weegt nu niets meer.

Mensen voeden kinderen op. Maar wie voedt sommige volwassene op?

Oké ik ga weer een duin op. Ik voel de frisse wind nu door mijn kleren heen komen. Boven op het duin ja daar is de zee. Rustig en vlak. Zachtjes schommelen de golven over het zand heen en weer. Nee ik ga er niet naar toe ben eigenlijk al te lang weg. Over een kleine driekwartier is het eten klaar. Zal dus maar zorgen dat ik op thuis ben.

Onderweg naar mijn fiets kom ik de oude mensen weer tegen. Als we elkaar aankijken knikken we al glimlachend naar elkaar. Geeft best een fijn gevoel.

Kort hierna zit ik weer op de fiets andere schoenen aan jas uit. Nu wind mee en ik schiet fijn op. door de lucht word ik achtervolgt door allerlei vogeltjes. Of zij net zo veel moeite doen om vooruit te komen als dat ik nu moet doen? Ik kan het ze niet vragen.

En even later schuif ik aan en wens haar een fijne maaltijd.