“Avond”

Ik kan de slaap niet vatten. En besluit me bed uit te gaan en een wandeling te maken. Het gevoel weg te willen is sterk aanwezig. Niet vanwege dat ik in Almelo woon. Maar voel me niet meer vertrouwd en voel me alleen ondanks me huwelijk. Al snel ben ik aangekleed jas aan en zacht de deur achter me dicht.

Het is donker op de straten leeg omdat het nu niet bepaald uitnodigend is om met dit weer buiten te zijn. Toch is het een wandeling waard. Als ik de winkelstraat inloop, is deze  straat fel verlicht. Dit is niet het resultaat van de straatlantaarns maar door de grote verlichte etalages. En ondanks dit tijdstip branden ze nog alsof nooit iemand heeft verteld dat we zuinig met onze energie moeten omgaan.

Een oude maar bijzonder mooie straatlantaarn steekt trots de lichtkap in de  lucht als wilde deze de aandacht op zichzelf vestigen. Zo van “Hee” ik ben er ook nog! Door het vele licht uit de etalages zag dit er echter armoedig uit. Toch had deze straatlantaarnpaal een maatschappelijke functie. Je moest de paal meenemen als je de vele fietsen die er aan geketend waren wilde stelen. Je zou je af kunnen vragen, en dat door de vele dikke kettingen, wat zit er nu aan wat vast de paal aan de fietsen of de fietsen aan deze straatlantaarn.

Het jonge stel in de verte hadden geen oog voor hun omgeving. En waarom zouden ze ook. En op het nippertje stapten ze over een hoop poep. Deze hoop was nog geen twee minuten geleden daar gedeponeerd door een hondje waarvan je zou denken dit is onmogelijk. Dit moest bijna het gewicht  van de hond zelf zijn. De gang van de hond was wel opmerkelijk parmantig.

In en zijstraat gaat een voordeur open. Kwispelend springt er een hond de deur uit. Uit de gang roept iemand “Hier, hier, blijf, kom terug” Effect heeft het niet de hond is door het dolle heen. Dan komt er een grote schaduw de deur uit gevolgd door de eigenaar van de hond. Het licht valt weg als de man de deur achter hem dicht trekt. 

Als ik zelf een zijstraat in sla komt mij harde beat geluid tegemoet. Eigenlijk voel ik het meer dan dat ik het hoor. De bassen schijnen door je huid heen te gaan en doen een poging om je hart ritme te beïnvloeden. In donker Afrika zouden ze jaloers zijn op dit gigantische ritme. Ach wat dan ook de jeugd heeft zijn vertier nodig en als dat dan met dit soort jungle geluiden moet wie ben ik om daar iets van te zeggen. Tenzij ik ermee belast zou  worden. 

Schuin tegenover dit gabber gebeuren is een klein bruin cafeetje. Daarnaast is de brasserie. De straat deur staat zoals altijd uitnodigend open. Er komen geluiden uit welke gezelligheid weergeven. Er schaterlacht een vrouw. Zal best een sterke mop zijn geweest want er volgen nog meer schaterlachende klanken.

Gelukkig zijn er nog genoeg die niet de hele dag voor de buis zitten. Ook wel een openriool genoemd. Er komt genoeg vuiligheid de huiskamers binnen door dit fenomeen. De mensen die ik tot mijn vrienden kring mag rekenen zijn er een aantal van die heel bewust de tv gids door nemen en zelfs aankruisen van wat er de binnenkamer mag in komen. Je denkt “dit is overdreven? Nu dit is niet zo zij behoorden tot die groep welke met de tv opstond en er ook mee naar bed ging. Ze hadden nergens geen tijd meer voor.

De ommekeer kwam toen een van hun kinderen iets ernstig deed en wat veel leed had bezorgd. Zijn redenatie was dat hij het op de tv had gezien, en daar kon het wel, dus dacht hij dat hij dit zeker ook moest kunnen. Het voert te ver  om het gebeuren op papier te zetten. De schrik zat er goed in bij de ouders.

En een ieder die had gehoord wat er binnen dit gezinnetje gebeurd was. Dacht even na voor dat de tv s’morgens   automatisme aan ging. En inderdaad ben ik zelf ook wat serieuzer geworden naar dat gene waar ik naar kijk.

Elf slagen zijn hoorbaar uit de kerktoren.

Achter mij ineens een druk en vrolijk geluid. De bios loopt leeg. En aan de gezichten te zien een erg goede film. Het was dus ook snel gebeurd met de serene rust welke er tot op dat moment was.

Scooters gestart. Qua geluid wilde een ieder de ander overtreffen. Fietsers heb ik niet gezien. Dat schijnt achterhaalt te zijn. Of ik ben ouderwets. Wat mij opviel was dat er een merk scooter de overhand voerde. Te ruiken waren ze ook.

Rustig wandel ik verder. De rust te gemoed. Even schrik ik, om weer gelijk in een glimlach te schieten. De portiek welke ik voorbij liep was gevuld met in de knoop geraakte mensen. Dus iets sneller door gelopen.

Nog hoor ik de smakkende geluiden achter mij. Ik moet weer grinniken. Het is alsof ik dia’s zag van mijn eigen jeugd ook toen deden we dit als we een vlammetje hadden. en we uit de bios waren gekomen.  En soms nu ik alleen ben, me zo alleen voel,  heb ik tranen. Nog veel emoties heersen er in mijn lichaam. Ik schijn gevoelig te zijn. Maar ooit samen met iemand langs het strand te wandelen of heerlijke boswandelingen te maken, in vertrouwen en gewaardeerd te worden maakt me weer sterk en ik loop met een grijns op mijn snuit die niemand, die mij ziet, zal begrijpen. 

De etalages worden minder dus ook het licht neemt af. Ik nader het eind van de straat. Dit is voor mij een keerpunt geworden. Vaak ben ik hier omdat ik het heerlijk vind om in de avond een lange stuk te lopen en zeker als ik deze alleen loop.

Iedere keer bemerk ik andere dingen en  ben ik mij heel bewust van datgene wat ik telkens zie of hoor. Het enige wat er anders is aan deze wandeling is het tijdstip. Loop om het kleine blokje heen de winkelstraat weer in oplettende van wat ik nu zou kunnen zien. Het wil echter niet zo lukken ik slof eigenlijk terug, diep in gedachten.  Mijn gedachte zijn in de toekomst.