Stil verdriet

Ik heb een stil verdriet
Niemand die het aan mij ziet.
De beelden van toen die steeds weer herleven,
Zal ik mijn verhaal ooit uit handen kunnen geven?
Zou moeten, heb het verleden nog altijd niet afgeschud
Ik ga er nog steeds onder gebukt.
Heb vroeger zo vaak gegild
Niemand die er ooit heeft aan getild.
Zou iets moeten kunnen zeggen,
Mijn angst, mijn pijn proberen uit te leggen.
Maar de woorden blijven op mijn lippen kleven,
Ik kan mij niet blootgeven!
Het ontbreekt mij aan kracht en moed
Komt het eigenlijk wel allemaal goed?
En alsof nu praten,
Me zoveel beter zou maken...