Zonder jou  

Toen het zover was, liet je me gaan.
Zomaar. Heel gewoon , liet je me staan.
Ik moet je iets zeggen , maar ik heb
Moeite het uit te leggen.
Weet je..... Ik ben nogal verlegen .
En heb daarom sommige dingen
Verzwegen.
Dagen loop ik te peinzen hoe ik
beginnen moet.
En wanneer ik dat weet , ontbreekt me de
moed om voor je staan.
En je te vertellen wat je me hebt
Aangedaan.
Het valt niet mee alleen te zijn.
Eenzame nachten, ze doen zo ‘ n pijn!
Jij was mijn troeltje , jij was mijn vriendin
Waaraan heb ik dat verdiend ??
Er is niemand anders die je vervangen kan.
Waarom liet je me in de kou ?
Ik kan en wil niet leven zonder jou!