Toch in de steek gelaten

Na een lange vermoeiende strijd ben ik je dan toch verloren.
Niet door een strijd met menigeen maar door een strijd tussen mijn hart en principes.

Ik kon voor jou gaan, tegen de hele wereld vechten.
Als een onderdaan onder je voeten werken.
Ik kon mensen breken en kwetsen, maar nee dat heb ik niet gedaan.
Ik kon uren over mijn liefde voor jou gaan preken en over de pijn
die het mij heeft aangedaan,
Misschien deed ik dat ook, want een beetje hoop
om jou terug te winnen leefde nog voort in mij.

Maar elke dag dat voorbij ging doodde jouw grote dorst naar menigeen liefde die hoop
in mij. De hoop dat mij sterk hield en mij de energie gaf om toch voor je te gaan ondanks groot en klein.

Maar ja, je hart en wie hij kiest, die twee vormen samen een koppel wat moeilijk valt te scheiden (wat ook nooit mijn bedoeling was).
Dus ik zal je maar beter laten gaan, laten gaan naar een toekomst vol glorie en zonneschijn, vol warmte en liefde maar vooral zonder pijn.

Dit mijn liefste doe ik niet om je te kwetsen noch om je te bezorgen veel pijn,
noch omdat ik ernaar streef of verlang.
Maar dit mijn liefste doe ik voor jou eigen bestwil en op de tweede plaats die mijn.
Voor jou mijn liefste doe ik dit alles en niet voor mijn eigen profijt.

Voor jou geef ik de hele wereld en mijn leven op een gouden schaal als ik die af moest staan.

Dus zeg me niet nog een keer dat ik aan mezelf moet denken en niet aan jij.
Want voor mij ben jij de wereld, de lucht, het hart en al en zoals jij aan je wereld denkt,
hoe wil je dat ik niet denk aan die van mij ?

Een schuldgevoel wil ik je niet geven, ik wens je alleen maar veel geluk toe met jou
lieve schat en een hele blije leven.
Verder wil ik niets van jou behalve één laatste iets.
Ik wil niet dat je mij vergeet, noch dat je van mij gaat houden net zoveel als ik van jou,
maar bewaar me als een mooie herinnering in jou hart zonder adres noch naam.
Herinner alleen dat ik er ooit was en bestond en vergeet alle pijn die je hebt geleden in jouw simpele maar sterke relatie met mij.

De tijd zal het leren en alle wonden helen, net als jij en ik weten en anderen velen.
Dus laat mij maar gaan naar een onbestemd bestaan